Bella ciao ciao ciao

ZATERDAG 18 augustus:

Mijn hart zit vol met liefde en mijn lichaam met duizenden emoties of althans, zo voelt het toch. Ik had de week van m’n leven. Opnieuw. Ik verlegde grenzen, kwam mezelf voor de zoveelste keer weer tegen en ontdekte dat ik me op iets anders moet focussen.

Gepakt en gezakt vertrok ik zondag naar Kasterlee, de Hoge Rielen. Met veel goesting, maar toch weer met kriebels. Het was de zoveelste keer dat ik een uitdaging aan ging. Zowel met mezelf als met anderen. Het begon al met een tent opzetten, maar ik ben er toch in geslaagd. Details zijn daarvoor niet nodig. Zoeken hoe groot Alfred is, een kampvuur faken en die dopen als Max Limoncello, een klimbos met de grootste schrik overwinnen. Dat laatste is geslaagd in mijn opzicht en ik ben er ferm trots op. Om nadien nog eens een vlot te bouwen al discussiërend met twee Italianen die wetenschappers zijn en elk een andere methodiek hebben. ‘S avonds elkaars cultuur leren kennen of er zelf een toegewezen krijgen. In de rol te kruipen als grootouder en een persconferentie geven waar we praten over koffiezetapparaten. Met een handvol Italianen een pasta avond organiseren in één keuken? Het klinkt even gek als het was. Dansjes placeren in een zomerbar om de volgende ochtend al dansend over een slackline te gaan. De communicatie opdracht met de slingerbalken deed ik net iets minder dansend. Even #onthegrid gaan in Antwerpen, maar koppig #offthegrid blijven. En op een laatste dag mijn offline profiel voorstellen om daarna voor een allerlaatste keer Sien en Maria te spelen. Het project afsluiten deden we in stijl. Met een springkasteel en mimosa dat uiteindelijk fruitsap werd.

39262729_10155318836826920_3994114225713709056_o
©Joachim Cockx

Oh oh oh! Zoveel gebeurd. Al snel kwam ik mezelf tegen en realiseerde ik dat ik qua mindset niet zo ver zat als ik dacht. Er is duidelijk nog wat werk aan de winkel. Ik had dat niet zien aankomen. In mijn hoofd dacht ik echt dat ik héél de week vlekkeloos ging doorlopen. Niet dus. Vaak botste ik op iets dat me mentaal dwars zat waarvan ik dacht dat ik er al lang over was, of verder bij stond. Het bijzondere aan deze uitwisseling is dat je elkaar echt kon leren kennen. Allemaal gedropt in een bos en ook gedropt bij elkaar. We hadden niks van houvast. Geen thuisfront waaraan we konden vermelden hoe het ging, zelf geen wekker die ons vertelde dat het tijd was om op te staan. Intens was het zeker. We deden fantastische activiteiten en ik leerde fantastische mensen kennen. Echt mensen die mijn “type” persoon zijn. Je leert hen kennen, door zovele conversaties leer je ook hun point of view kennen. Daarom net dat ik het zo leuk vond. Maar dat het ook even zeer deed om afscheid van hen te nemen. Het is een net iets grotere uitdaging om die zalige Italiaanse of Finse griet terug te zien, dan een Vlaamse.

Ze leerden me ook een beetje mezelf kennen, of beter kennen. We focusten ons niet op de wereld die we al hadden opgebouwd, maar op de wereld die we nog konden opbouwen. Met elkaar. Ik realiseer me nu dat je geen contacten kunt onderhouden via je online sociaal netwerk. Want dat sociaal netwerk is er (meestal) enkel wanneer je eerst een offline sociaal netwerk hebt opgebouwd. En op dat laatste focus ik me net iets te weinig. Ik hou me veel te veel bezig met het kijken naar hoe andere mensen het in hun leven stellen. Ik maak me dan zorgen over dingen die ik lees in de krant of posts die ik zie van mensen die ik ken. Terwijl ik eigenlijk eerst met mezelf zou moeten bezig zijn. Dat hele sociale media ding, doe ik dat nu als ontspanning of als bezigheid? Dat ik het zelf niet weet.

Er is duidelijk een groot verschil. Off the grid leven in een bos, voor een week kun je daar even wereldvreemd zijn. Een week waarvan je niet weet wat er in de wereld gebeurt of wat de bezigheden van die mensen zijn. In het dagelijkse leven is het net moeilijker om off the grid te gaan. Je kunt namelijk niet zonder. Oke daar heb je het, je kan zonder maar hoe uit zich dat dan? Onze maatschappij is er op dit moment niet voor gemaakt om off the grid te leven. Daarom is het allemaal zo makkelijk om mee te gaan met dat hele gedoe. Maar na deze week bekijk ik het wel anders. Ik ga me eraan (proberen) houden dat wanneer ik bij mensen ben, mijn gsm niet check. Dat ik ’s ochtend niet eerst een halfuur in bed blijf liggen om te zien wat de hele wereld aan het doen is, maar zelf aan mijn eigen invulling begin. En dat ik enkel mijn sociale media check, wanneer er niks beters te doen is. Deze week besefte ik namelijk wat voor tijd ik soms kwijt ben aan mijn gsm checken. Soms moet ik me dan haasten. En ik dacht er namelijk aan dat ik me eigenlijk niet moet haasten wanneer ik die onnuttige dingen niet doe.

I loved it! Elk moment ervan. Ik zou het zo opnieuw doen. Ik veronderstel dat jullie mijn liefde voor dit project zo kunnen voelen. Ik zat namelijk daarnet in de auto op terugweg van de cinema. En ik bleef maar vertellen over deze week, telkens dacht ik aan iets dat ik met hen wou delen. Plots hoorde ik het liedje “Bella ciao” dat speelde op de radio. Een liedje dat de Italianen vaak zongen. Ik pinkte direct een traantje weg. Op naar een volgend avontuur. Of dat nu mijn offline sociaal netwerk uitbreiden is of een volgende trip boeken, who knows. (Praise the who)

39301946_10155320752061920_1605875296878198784_n
©Joachim Cockx
Advertenties

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s